vrijdag 5 augustus 2016

Julie Barton - Mijn hond, mijn redding.


Oorspronkelijke titel: Dog Medicine.
How My Dog Saved Me From Myself
Vertaling: Catalien en Willem van Paassen
Uitgeverij: Ambo|Anthos

Hoe ik mijn depressie overwon

Julie Barton, de schrijfster van Mijn hond, mijn redding haalt in het motto van haar boek de gerenommeerd auteur op het gebied van spiritualiteit Eckart Tolle, aan:
Huisdieren hebben een belangrijke functie in deze wereld, een functie die nog niet algemeen erkend wordt. Ze zorgen dat miljoenen mensen gezond blijven.
Een bestendige stroom mensen lijkt zich bewust te worden van de helende en helpende krachten van met name honden. Bekend waren al de blindengeleidehond en de hulphond, maar steeds vaker hoor je dat deze viervoeters ook wonderen verrichten als celdogs voor gevangenen of als buddyhond voor autistische kinderen en getraumatiseerde oorlogsveteranen. Voor Julie Barton kwam golden retriever pup Bunker als een geschenk uit de hemel toen zij te kampen had met een zware depressie.

zondag 24 juli 2016

Lluís Llach - De drie Maria's


Oorspronkelijke titel: Les dones de la Principal
Vertaling: Pieter Lamberts en Joan Garrit
Uitgeverij: Atlas Contact

Zelfs Maria Costa, één van de drie Maria's uit Lluís Llach's tweede roman, moet toegeven dat het lastig is het spoor niet bijster te raken in het bruisende verhaal dat zij tegen het eind van De drie Maria's in handen krijgt. Het is dus niet zo gek dat je af en toe even na moet denken welke achtergrond bij de Maria hoort die op dat moment in de schijnwerpers staat. Gelukkig komt er in het verhaal ook een andere vrouw voor, die dwars door de drie generaties Maria's heen voor verbinding zorgt. Heel lang veronderstelde ik dan ook dat Úrsula de stokoude huishoudster en vertrouwelinge van de twee oudste Maria's, de vertelster van deze - een eeuw omspannende - familiegeschiedenis zou zijn.

donderdag 30 juni 2016

Elena Ferrante - Wie vlucht en wie blijft

Oorspronkelijke titel: Storia di chi fugge e di chi resta
Vertaald door: Marieke van Laake
Uitgeverij: Wereldbibliotheek

De Napolitaanse romans 3
Vroege volwassenheid

Wie Hendrik Groen is weten we inmiddels. Kort na het verschijnen van het tweede dagboek van deze kwieke bejaarde onthulde NRC Handelsblad dat achter deze naam Peter de Smet, een 61 jarige bibliothecaris uit Amsterdam Noord, schuil ging. Ook de naam Elena Ferrante is een pseudoniem, maar tot op de dag van vandaag is niet duidelijk welke bekende of onbekende Italiaanse auteur schuil gaat achter de schrijfster die in 2003 debuteerde met Dagen van verlating. Sinds het verschijnen van het eerste deel van de Napolitaanse romans heeft zij ook buiten Italië een grote schare fans opgebouwd.
Ik geloof dat boeken, als ze geschreven zijn, hun auteurs niet meer nodig hebben. Als ze wat te zeggen hebben, zullen ze vroeg of laat lezers vinden.

zaterdag 14 mei 2016

Sara Pennypacker - Pax

Oorspronkelijke titel: Pax
Vertaling: Suzanne Braam
Uitgeverij: Arial Media Company

met illustraties van Jon Klassen

Pax, een jeugdboek van de mij onbekende schrijfster Sara Pennypacker, is in Amerika een nummer 1 bestseller zo lees ik op de achterkant. Ik krijg altijd een dubbel gevoel bij dit soort opmerkingen, zeker als er ook nog bij staat dat het 'gewoon een meesterwerk is'. Wat schuurt is dat er al voor ik het gelezen heb een oordeel over het boek gegeven is. Niks van aantrekken, gewoon gaan lezen en je een eigen oordeel vormen, is het advies wat ik mezelf geef. Toch betrap ik me erop dat zo'n opmerking hoge verwachtingen schept en de kans dat het tegen gaat vallen daardoor eerder groter dan kleiner wordt. Ik begon dus een beetje twijfelachtig aan Pax, waarin een vos, een 12 jarige jongen en een oorlog de hoofdrol spelen.

vrijdag 15 april 2016

Mensje van Keulen - Schoppenvrouw

Uitgeverij Atlas Contact

De appel valt niet ver van de boom

Op het tijdstip waarop het programma Opsporing verzocht wordt uitgezonden, sta ik meestal in de keuken de afwas weg te werken. Op de achtergrond hoor ik de signalementen van vermeende daders, maar veel aandacht besteed ik er niet aan. Ik acht de kans erg klein dat ik één van de gezochte personen zou herkennen, laat staan dat het een om een familielid zou gaan. Maar wat als je in de beschrijving van een jasje, je eigen kledingstuk herkent? Een jasje dat al twee jaar ongedragen boven in je kledingkast hangt? En hoe reageer je als je in de compositietekening je zestienjarige dochter ziet? Met deze schokkende ontdekking opent Schoppenvrouw van Mensje van Keulen

maandag 28 maart 2016

Rowan Coleman - Twintig regels liefde

Oorspronkelijke titel: We Are All Made of Stars
Vertaling: Mireille Vroege
Uitgeverij: Boekerij

Wat zou je zeggen als je nog één kans had om een brief aan je geliefde te schrijven?

In Rowan Colemans Twintig regels liefde, haar eerste in Nederland vertaalde roman ontmoeten we Stella, die als verpleegkundige in een hospice werkt. Het is een plek waar patiënten komen die niet lang meer te leven hebben, of zieken die bijvoorbeeld na een zware operatie aan moeten sterken. Stella draait er nachtdiensten en schrijft op verzoek brieven voor haar patiënten. Het zijn brieven vol lieve woorden, zorgen en raadgevingen zoals die van een moeder aan haar zoon, die vindt dat hij te weinig rekening houdt met zijn vrouw (in het echte leven zou hij zeggen dat ze zich niet met zijn zaken moet bemoeien). Soms ook staan er hele praktische zaken in over hoe de wasmachine werkt of dat een echtgenoot na een half jaar in zijn eentje, zijn baard moet afscheren, zijn beste pak moet aantrekken (vergeet niet de mottenballen eruit te halen) en Dawn moet uitnodigen voor een kopje koffie. Een enkele keer ook haalt iemand zijn gram op een buurman die hij nooit heeft kunnen luchten of zien (u bent een irritante, pompeuze, stomme bekrompen zak). Stella belooft de brieven pas na hun dood te versturen, maar er is één brief die haar aan het twijfelen brengt.

zondag 27 maart 2016

Carla de Jong - Nooit meer regen

Uitgeverij: Boekerij
Alsof je bijvoorbeeld je leven lang niet beter weet dan dat het soms regent en dan is er ineens nooit meer regen.
Ruim halverwege Nooit meer regen van Carla de Jong komen we het citaat tegen waar de titel aan refereert. Nathan van Hall probeert zijn veel jongere halfzusje Olivia (kind van zijn vader en diens tweede vrouw) uit te leggen hoe het voelt, nu zijn moeder, Jeanne Dufour, er niet meer is. Zij vindt de vergelijking behoorlijk mank lopen, "noem dat maar 'soms', en regen zou ik echt niet missen is haar repliek. Zijn poging zijn opmerking te verhelderen staakt hij bij het zien van haar ongelovige gezicht. "Laat maar. Ja, ik mis mijn moeder". Olivia's nuchtere reactie "Wat had je daar een lulverhaal voor nodig zeg (...)" tekent meteen ook de toon van deze psychologische roman; ondanks dat het een boek is over verlies en rouw, wordt het nergens loodzwaar.

dinsdag 15 maart 2016

Gerard van Emmerik - De nieuwe Kratz

Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Precies op de dag dat we bij de online leesclub Een perfecte dag voor literatuur over De nieuwe Kratz bloggen lees ik in de krant dat vandaag het proces dat Anders Breivik, de Noor die in 2011 een bloedbad aanrichtte in de hoofdstad Oslo en op het eiland Utoya, aangespannen heeft tegen de Noorse staat, begint. De al jaren in afzondering opgesloten gevangene eist meer bewegingsvrijheid. Wat heeft dit met het Gerard van Emmeriks roman te maken? Nee, het verhaal gaat niet over een gevangenis, ook al lijkt het er misschien op dat de twee jongens op de cover achter tralies zitten. Wel is Julien (de nieuwe Kratz) ervan overtuigd dat deze terrorist zijn biologische vader is.
Een vader van wie zijn moeder zich toen ze hem bij het instituut afleverde alleen nog wist te herinneren dat zijn naam met een A begon. En dat hij uit Denemarken of Zweden kwam. Of misschien Noorwegen.

zaterdag 12 maart 2016

Simone van der Vlugt - Nachtblauw

Uitgeverij ambo | anthos
Een week na de begrafenis voel ik nog steeds voornamelijk opluchting.
Ik weet dat het niet goed te praten is, dat ik zou moeten rouwen, maar dat is onmogelijk.
Met deze woorden begint Nachtblauw, Simone van der Vlugts laatste historische roman. Een roman die opmerkelijk genoeg ontstond door buitenlandse belangstelling naar fictieve verhalen over Delfts blauw aardewerk. Die bleken er niet te zijn, vandaar dat van der Vlugts uitgever haar vroeg of zij wilde nadenken over een geschiedenis waarin dit bijzondere porselein een rol speelt.

maandag 29 februari 2016

Anne-Gine Goemans - Honolulu King

Uitgeverij Ambo|Anthos

Een kleurrijk figuur zo kun je Hardy Hardy, het 80 jarige hoofdpersonage uit Anne-Gine Goemans roman Honolulu King zonder meer noemen. En daarmee doel ik niet alleen op de cowboylaarzen en dure Hawaïaanse hemden die de Indische toko eigenaar bij voorkeur draagt. Het slaat ook op zijn levensgeschiedenis, een even boeiend als hartverscheurend verhaal.
Toen Hardy eenmaal begon te spreken over die ene dag wenste iedereen met heel zijn hart dat hij zijn mond had gehouden. Hij werd gezien als een optimistisch en gemoedelijk mens die als Honolulu King met hawaïmuziek naam had gemaakt. Over de beestachtige moorden op zijn moeder, twee broertjes en zusjes in juni 1946 en de wraak die hij had genomen, hoorde je Hardy niet. Totdat hij het nodig vond om zijn verhaal te vertellen, ruim zeventig jaar later.

zondag 7 februari 2016

De vrouw met de bijl - Steffie van den Oord

uitgeverij Atlas Contact

en negen andere moordenaressen

Steffie van den Oord begint De vrouw met de bijl met de bekentenis van Atie de Ridder Visser. Op haar 96ste biecht deze oud-verzetsvrouw in een brief aan de burgemeester van Leiden op dat zij degene is geweest die op 1 maart 1946 ingenieur Felix Guljé doodschoot omdat hij in de ogen van het verzet in de oorlog een collaborateur was. Wat zij niet wisten was dat hij ook een aantal joden aan een onderduikadres hielp. Na het opbiechten van de moord maakte Steffie van den Oord in november 2011 de radio-documentaire De bekentenis, waarin onder meer een fragment van een bezoek van Guljé's jongste zoon aan de oud-verzetsvrouw en een poging meer duidelijkheid te krijgen over Atie Vissers bewering dat een door het verzet in brand gestoken houten bruggetje door de Hollandsche Constructie Werkplaatsen - waarvan Guljé directeur was - werd gerepareerd. Dat bleek niet zo te zijn en mede daarom zag de auteur er destijds van af om over deze bekentenis een boek te schrijven. In een interview op de website schift.nl zegt ze er het volgende over:

zaterdag 30 januari 2016

Christophe Vekeman - Hotel Rozenstok

Uitgeverij: Arbeiderspers


Een midlife-crisis(je) van welgeteld drie dagen werd de drijfveer tot het schrijven van Christophe Vekemans achtste roman Hotel Rozenstok. De korte inzinking diende zich aan toen hij veertig werd en zijn roman Een uitzonderlijke vrouw niet de aandacht en waardering kreeg die hij had verwacht. Misschien is het beter om te zeggen dat zijn boek in Nederland nauwelijks besproken werd, in Vlaanderen was en is hij wel degelijk een auteur die gelezen en geapprecieerd wordt. Een jaar later, na het uitbrengen van zijn boek Marie, zouden de Nederlandse lezers en recensenten zich aansluiten bij de rij bewonderaars. Marie was in oktober 2013 ook één van de eerste boeken die we lazen voor de leesclub Een perfecte dag voor literatuur, Ik zeg nu wel 'we', maar destijds liet ik het boek aan mij voorbijgaan. Deze keer zou ik wel tijd reserveren voor het lezen van zijn Hotel Rozenstok

zondag 10 januari 2016

Thornton Wilder - De brug van San Luis Rey

Oorspronkelijke titel: The Bridges of San Luis Rey
Vertaald door: Peter Bergsma
Uitgeverij: Van Oorschot

‘De echte lezer construeert bijna net zo als de auteur: hij bouwt alleen tussen de regels. Hij die niet weet te lezen in het wit van de pagina’s, zal nooit een echte boekenliefhebber worden. Het zien van de woorden roept, net als het geluid van de noten van een symfonie, een optocht van beelden op, die je met zich meevoert.’
Deze uitspraak is van Marcel Schwob een joods Franse schrijver, die in 1905 op 37 jarige leeftijd overleed. Ik had nog nooit van hem gehoord, laat staan iets gelezen, voor het Nederlands Letterenfonds zijn naam aan een serie boeken koppelde, die het doel hebben vergeten of herontdekte klassiekers uit de wereldliteratuur onder de aandacht van uitgevers, vertalers en lezers te brengen. Ook deze winter verschijnen er bij verschillende uitgeverijen negen Schwob-titels, waaronder het in 1927 verschenen De brug van San Luis Rey van de Amerikaanse schrijver Thornton Wilder

woensdag 30 december 2015

Colm Tóibín - Nora

Oorspronkelijke titel: Nora Webster
Vertaald door: Anneke Bok
Uitgeverij: De Geus

Nora is niet alleen het laatste boek van 2015 voor de leesclub Een perfecte dag voor literatuur, maar ook echt het laatste boek dat ik dit jaar uitlas. Daarmee ontstaat een bijzondere situatie in mijn jarenlange leescarrière want het is nog nooit eerder voorgekomen dat ik een jaar zowel startte als eindigde met een boek van dezelfde auteur. Mijn eerste boek dit jaar was namelijk Colm Tóibíns prachtige novelle The testament of Mary (een aanrader voor rond de paasdagen). Wat ook nog nooit eerder is voorgekomen, is dat ik van een in het Nederlands vertaald boek eerder de oorspronkelijke Engelse versie las, maar bij Nora is dit wel het geval, ik las het ruim een jaar geleden en schreef er in mijn beste Engels deze recensie over. Het lijkt dan voor de hand te liggen om extra te letten op de vertaling, maar dat viel me nog niet mee.

vrijdag 30 oktober 2015

Krijn Peter Hesselink - Moederziel

Uitgeverij Podium

Moederziel is de eerste roman van Krijn Peter Hesselink, geen debuut in de zin van dat het zijn allereerste boek is, eerder publiceerde hij al vier dichtbundels. Daarnaast is hij vertaler (van o.a Breyten Breytenbach) en druk doende met allerlei andere vormen van tekstschrijven. Wat dat betreft maakte ik me geen al te grote zorgen over of het verhaal stilistisch goed geschreven zou zijn. Grotere vaagtekens had ik bij het beeld op de cover; oké ik kan me iets voorstellen bij een eenzaam hart en de titel, tenminste als je daar zoals de meesten van ons veronderstel ik, bijna automatisch het woord 'alleen' aan toevoegt. Zou de afbeelding mij in de boekhandel naar dit boek toe getrokken hebben? Ik betwijfel het, maar inmiddels heb ik geleerd een boek niet te beoordelen op de cover en was ik ook wel nieuwsgierig geworden waarom het hart in zand getekend was.