Eowyn Ivey - Kind van sneeuw

Oorspronkelijke titel The Snow Child
Vertaald door Lidwien Biekmann
Uitgeverij Artemis & Co

Het is 1920. Mabel en haar man Jack zijn onlangs naar Alaska verhuist om daar een nieuw bestaan op te bouwen en het verdriet om hun kinderloos gebleven huwelijk achter zich te laten. Over het eertijds doodgeboren kindje praten ze nauwelijks, maar het is al die tijd een schrijnend verdriet gebleven. Het leven als boeren valt hen zwaar. Het is moeilijk om in de zomer genoeg werk te verrichten om de bitter koude winters te overleven. Mabel verdient wat bij door taarten te bakken voor het hotel in het dorp verderop, maar als deze neveninkomsten stoppen gaat het financieel ook steeds slechter. Als er niet snel iets verbeterd moet Jack misschien wel in de mijn gaan werken om het hoofd boven water te houden. Gelukkig zijn daar de buren, de familie Benson, die hoewel ze een stuk verderop wonen hen te hulp schieten. De jongste van hun drie sterke zonen blijkt een onmisbare hulp te zijn en ook nog eens een uitstekend jager. Door de bezoekjes van de extroverte buurvrouw wordt ook Mabel minder somber.

Amor Towles - Een kwestie van hoffelijkheid

Oorspronkelijke titel Rules of Civility
Vertaald uit het Engels René van Veen
Uitgeverij Orlando

Uitgeverij Orlando maakte een afspeellijst van de muziek die in Een kwestie van hoffelijkheid beschreven wordt en zo zit ik nu onder het genot van de klanken van o.a Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Fred Astair en Billy Holliday deze recensie te schrijven. De aanbevolen martini met een olijf bewaar ik nog maar even voor later....
Het verhaal van Katey, Eva en Tinker begint op oudejaarsavond 1937. In Een kwestie van hoffelijkheid blikt Katey terug op deze periode in haar leven nadat ze in 1966 een tentoonstelling van de fotograaf Walker Evans bezoekt. Walker Evans had eind jaren dertig met een verborgen camera foto's geschotent in de metro van New York. Op twee van de foto's herkent Katey Tinker Grey, de man die destijds een onvergetelijke indruk op haar maakte.

Marlen Haushofer - De mansarde

Oorspronkelijke titel: Die Mansarde
Vertaald uit het Duits door Ria van Hengel
Uitgeverij van Gennep B.V.

Zo op het eerste gezicht leidt de vrouw in deze psychologische roman uit 1969 een rustig leven. Ze is eind veertig, getrouwd, heeft twee kinderen en de week kent een min of meer voorspelbare indeling. Haar domein is de mansarde (een dakkamer, vernoemd naar de Franse architect Mansarde). Zelfs haar man Hubert komt er alleen als zij hem uitdrukkelijk uitnodigt. In de mansarde kan ze ongestoord heen en weer lopen en haar gedachten de vrije teugels geven. En ze maakt er tekeningen, voornamelijk van reptielen en vogels, iets anders tekenen lukt haar niet. De rust wordt verstoord door en gele envelop die op een maandagochtend door de brievenbus valt. De vrouw herkent meteen wat er in de envelop zit, het zijn haar eigen aantekeningen die ze in een periode schreef waar nooit over gesproken wordt en die ze allemaal proberen de vergeten. Een periode die volgde op een gebeurtenis, een traumatische ervaring, die zo ingrijpend is geweest dat ze over de tijd ervoor spreekt als haar prehistorie, waarin ze ongeveer drie jaar lang samen met Hubert en hun zoontje Ferdinand een normaal gezin vormden. 

Pelle Sandstrak - Mr. Tourette en ik

Oorspronkelijke titel Mr. Tourette och jag
Vertaald uit het Zweeds door Janny Middelbeek-Oortgiesen
Uitgeverij de Geus

97% gehandicapt en 3% hoop

De schrijver van Mr. Tourette en ik lijdt aan het syndroom van Gilles de la Tourette en heeft dwangstoornissen. Hij werd in 1965 geboren in Het Dorp ergens in het noorden van Noorwegen. Een dorp waarvan de drieduizend koppige bevolking voornamelijk uit boeren bestaat en waar het zomers krioelt van de toeristen die zich vooral storten op de zalmvisserij. In het eerste deel van het boek vertelt hij over zijn lagere- en middelbare schoolperiode. Eerst valt het nog niet zo op dat hij anders is dan de andere kinderen. Hij doet wel rare dingen, maar men lacht er nog om en denkt dat hij gek op vliegtuigen, ijshockey en walvisvaarders is, de rest zijn kwajongensstreken. Maar naar gelang hij ouder wordt worden de dwanghandelingen opvallender en belemmeren ze zijn ontwikkeling en sociale contacten.

Julian Barnes - Alsof het voorbij is

Oorspronkelijke titel The Sense of an Ending
Vertaling Ronald Vlek
Uitgeverij Atlas-Contact

“Wat je je uiteindelijk herinnert, is niet altijd hetzelfde als wat je hebt meegemaakt.“

De roman Alsof het voorbij is bestaat uit twee delen. In het eerste deel geeft de inmiddels gepensioneerde Tony Webster een korte bespiegeling over zijn leven en filosofeert tussendoor over de rekbaarheid van tijd of het verschil tussen je schuldig voelen en wroeging hebben. Hij is, zo zegt hij, niet echt geïnteresseerd in zijn schooltijd en hij kijkt er ook niet met weemoed op terug, maar het is wel de periode waar het allemaal is begonnen. Daarom vertelt hij over zijn vrienden, de leraren en zijn vriendin Veronica waarmee het uit ging. En dat het menens was bleek toen hij de melkkan die hij van haar gekregen had naar de Oxfamwinkel bracht en daar in de etalage een litho van Chislehurst zag staan die hij haar met kerst gegeven had. Later kreeg zijn ex een relatie met zijn beste vriend Adrian Finn, van hun vriendenclub veruit de meest intelligente, excentrieke en talentvolle, die jong stierf.

Takuji Ichikawa - Bij jou zijn

Oorspronkelijke titel Ima, ai ni yukimasu
Uit het Japans vertaald door Geert van Bremen.
Uitgeverij Atlas-Contact

Takumi is een jonge alleenstaande vader. Sinds zijn vrouw Mio een jaar geleden overleed kost het hem moeite de draad van het leven weer op te pakken. Takumi heeft een slecht geheugen, raakt om het minste of geringste overstuur en heeft last van angstaanvallen, die zo stelt hij het zich voor, te wijten zijn aan een fout in de bouwtekening die werd gebruikt toen hij werd gemaakt. Mio was dan ook zijn steun en toeverlaat. Hij vertelt zijn zesjarig zoontje Yuji dat degene die de aarde geschapen heeft daarnaast een tweede planeet schiep 'Archief' genaamd, waar alle gestorven mensen naar toe gaan en daar blijven zolang er tenminste iemand is die aan hen denkt. 'Je zou ook kunnen zeggen dat die planeet in ons hart bestaat'. Ongeveer een week voordat Mio stierf zei ze tegen hem: 'Het duurt niet lang meer of ik ga jullie verlaten, maar als de regentijd weer aanbreekt, kom ik terug om te zien hoe jullie het samen redden'.